Feelings

Ja, hoe gaat nu eigenlijk met mij? De ene dag is die vraag makkelijker te beantwoorden dan de andere dag. Sommige dagen kabbelt het gewoon door. Andere dagen voelt het voor mij als één groot drama. En wat dat gevoel dan triggert. Geen idee.

Afgelopen week voor mijn werk een aantal dagen in een hotel moeten/mogen verblijven. Moeten, want er was (vrijwel) geen openbaar vervoer. Mogen, want het gaf me ook lekker de ruimte om heerlijk te kunnen kleden als mijzelf. Drie dagen in een jurk kunnen doorbrengen. Wat een genot, wat een geluk. Helaas kwam daar steeds weer dat moment dat ik de make-up moest verwijderen, de pruik af moest zetten en de jurk terug in de kast moest hangen. De pumps uit en weer als de man die iedereen nog wel kent op t werk de deur uit te gaan.

Heerlijk mijzelf

Die momenten vielen me zo super zwaar. Toch ben ik tegelijkertijd echt een bofkont dat ik deze momenten heb. Dat ik dit kan doen zonder dat ik me in allerlei bochten moet wringen om de waarheid te verhullen. Ik kan gelukkig eerlijk tegen mijn grote liefde zeggen dat ik me gekleed en opgemaakt heb.

Toch heb ik vaak het gevoel dat ik echt zo graag gekend wil worden als Renée, gewoon een vrouw die niet op wil vallen. Niet anders wil zijn. Die gewoon haar zelf wil zijn. Hopelijk komt dat moment ooit nog. Ik denk het wel. Hopelijk gaat die beslissing dan niet gepaard met teveel negatieve consequenties.

Tot die tijd geniet van die paar kleine momentjes en probeer ik het hoofd boven water te houden.

Reneé’s dagje uit

Wauw wat heb ik pas een heerlijke dag gehad. Ik was zo toe aan een moment mezelf zijn. en aangezien ik met mijn liefste heb afgesproken die momenten aan te geven had ik alle moed verzameld en haar verteld dat ik dat nodig had en dat ik er op uit ging. Dat blijft lastig. Ik weet dat ik haar dan een soort pijn doe, maar ik weet ook dat ik die momenten zo hard nodig heb.

Het mooiste was haar reactie hier op. “Is goed. Kijk je wel uit?” Wat voelde dat fijn. Dat ik dit gewoon kan doen, zonder ‘gedoe’. Zoals ik eerder heb gezegd. Ik heb een vrouw uit duizenden. En daarom ook dat we samen kijken hoe we dit aan kunnen. En hoe de toekomst eruit gaat zien weet niemand natuurlijk.

Dus nadat ik me outfit en make-up op orde had, op de fiets naar het station gegaan. Wat was het spannend om zo de deur uit te stappen, het trappenhuis door naar de fiets en dan door de straten naar de trein. op naar Eindhoven.

Alleen dat vermaledijde mondkapje hihi

Ik ben uiteindelijk lekker wezen shoppen in het Eindhovense. Dit omdat ik maar weinig mensen ken op zich in Eindhoven en dat voelde veilig voor mij en ook voor mijn liefste. Daar wat wezen kijken voor truien. Die had ik nog niet zoveel en met mijn werk waar het soms aardig koud kan zijn, zijn die vaak onmisbaar hahaha. Via whatsapp met mijn liefste een beetje kunnen zoeken naar leuke truien.

Sommige werden het wel sommige niet.

Toen werd het tijd om weer terug te gaan naar de trein. Zit ik op de trein te wachten trek ik dat mondkapje stuk. Zucht. Heb ik weer. Dus ik probeer het maar een beetje te knopen, komt er een oude man naar me toe. “Moet je een nieuw mondkapje hebben vrouwke?” wauw wat lief en wat voelde het goed dat hij me als vrouw zag. Dat was wel echt een euforisch gevoel wat ik niet goed kan uitleggen.

Heerlijk mijzelf weer

En dan kom je thuis. Weer door het trappenhuis naar boven, wat een spannend moment is dat.

Al met al was deze dag heerlijk. Dat ik me niet druk hoefde te maken, en dat ik van mijn liefste zoveel ruimte kreeg. Dit gaat zeker vaker gebeuren. Kan daar zeker aan wennen hihi

Genderdysforie

Wat is dat dan? Pfff zo moeilijk uit te leggen. Het is voor iedereen verschillend denk ik. Wat het dan voor mij is?

Voor mij bestaat de dysforie uit een depressief gevoel. Het gevoel niet meer verder te willen. Niet te kunnen ook. Zonder dat mensen nu in paniek raken wil ik aangeven wat het met mij doet. Het geen ik nu schrijf is dus geen reden om alarm te slaan, want gelukkig ben ik nog steeds goed bij kennis om het niet te doen.

De depressieve buien bestaan bij mij uit het gevoel niet verder te willen gaan. Sommige momenten is dat erg aanwezig. Wanneer ik aan het wandelen ben en over een viaduct over een snelweg loop….dan komt er bij mij een gedachte op dat dit wel een goede plek is om vanaf te springen. Of wanneer er een trein komt aan denderen. En wat denk je iedere keer dat ik mijn medicatie neem? Ook die kunnen me in een diepe slaap laten vallen. Zo diep dat ik voor altijd rust vind.

Nogmaals dit is niet wat ik zal doen. Ik ben te goed bij zinnen om te weten dat het allemaal geen oplossing is en dat ik mijn probleem bij anderen neer leg. Mijn gezin, die vrachtwagenchauffeur of de machinist. Maar het is wel hoe ik mij erg vaak voel. Het is dat gevoel wat mij diep ongelukkig maakt.

Dus als jij mij vraagt wat de genderdysforie voor mij is? Nu het voelt als de gel op sommige momenten.

Welkom.

Hoi allemaal,

Ik ben een transgender. Zo dat is eruit. Het heeft een tijdje geduurd voordat ik dat voor mij zelf kon accepteren.

Inmiddels ben ik ruim een jaar in behandeling bij het genderteam van Compass GGZ. Zij hebben mij geholpen met mijn zoektocht wie ik ben. Wie ben ik nu eigenlijk?

Jarenlang dacht ik dat ik een ‘gewone’ man was. Getrouwd met de liefste vrouw op deze wereld. Samen drie kinderen. En ja ik had al jaren een geheim voor haar. Ik droeg soms vrouwenkleding. Dacht altijd een gekke fetisj van mij en stopte het net zo vaak weer weg.

Toch kwam het iedere keer terug. En iedere keer was het heftiger en ging ik er verder in. En op een dag…stond daar een vrouw in die spiegel. Ik zag haar en wat keek ze gelukkig. En wat was ze mooi. Ze straalde. Ik ging er steeds verder mee en experimenteerde er verder mee.

Toen kwam daar de dag dat mijn grote liefde achter mijn geheim kwam. Misschien wel bewust was ik onvoorzichtig geworden. En ja wat doe je dan. Uiteindelijk opgebiecht dat die kleding inderdaad van mij is. Die make up. En toen verwachtte ik de woorden en nu weg…..maar dat gebeurde niet. Ze wilde me zelfs de ruimte geven. Proberen te begrijpen. ze was niet boos. Eerder verdrietig dat ik dit al die jaren alleen met me had meegesleept. Nu snapte ze waar mijn boze buien vandaan kwamen. Die buien die onverklaarbaar waren.

Ze vond dat ik goede hulp moest zoeken. Van een psycholoog die wist wat het in hield. Dus zo kwam ik bij het genderteam terecht. Daar ben ik samen mee op zoek gegaan naar mijzelf. Wie ben ik, wat voel ik en vooral wat heb ik. Dan komt die diagnose:GENDERDYSFORIE. Die hakte erin. Ik had ineens een naam voor mijn gevoelens.

Inmiddels veel gepraat met mijn psychologen over wat ik het liefste zou willen. Maar ook over mijn angsten. Mijn grote liefde voor mijn mooie vrouw. Ook over mijn angst om mijn gevoelens te uiten over mijzelf naar mijn vrouw. Dat laatste lukt me niet altijd makkelijk. Zo bang om dingen verkeerd te zeggen.

Inmiddels mijn eerste gesprek samen met mijn vrouw gehad. Daar is duidelijk geworden dat ze me zal steunen als ik de keus maak om als vrouw door te gaan. Enige maar: niet als partners. Ze wil niet met een vrouw leven. Auw. Ja tuurlijk begrijp ik haar standpunt. En ja ik snap haar gevoelens voor 1000%.

Toch zegt mijn lijf dat ik een keus moet gaan maken. Toch blijft het voelen als kiezen tussen twee kwaden. Gelukkiger met mijzelf, maar zonder de liefde van mijn leven. Of genoegen nemen met soms mezelf kunnen uiten, met alle lichamelijke klachten die ik daar door ervaar, maar wel gelukkig met mijn lieve vrouw.

Die stap…ik weet het niet. Kan niet kiezen. Maakt me soms wel erg depressief. Geen idee wat ik er tegen moet doen. Wat ik kan doen om de moed te verzamelen om de knoop door te hakken.

Waarom ik dit op schrijf? Ik kan alleen maar hopen dat anderen zoals ik hier steun uit kunnen halen.