Uitgelicht

Genderdysforie

Wat is dat dan? Pfff zo moeilijk uit te leggen. Het is voor iedereen verschillend denk ik. Wat het dan voor mij is?

Voor mij bestaat de dysforie uit een depressief gevoel. Het gevoel niet meer verder te willen. Niet te kunnen ook. Zonder dat mensen nu in paniek raken wil ik aangeven wat het met mij doet. Het geen ik nu schrijf is dus geen reden om alarm te slaan, want gelukkig ben ik nog steeds goed bij kennis om het niet te doen.

De depressieve buien bestaan bij mij uit het gevoel niet verder te willen gaan. Sommige momenten is dat erg aanwezig. Wanneer ik aan het wandelen ben en over een viaduct over een snelweg loop….dan komt er bij mij een gedachte op dat dit wel een goede plek is om vanaf te springen. Of wanneer er een trein komt aan denderen. En wat denk je iedere keer dat ik mijn medicatie neem? Ook die kunnen me in een diepe slaap laten vallen. Zo diep dat ik voor altijd rust vind.

Nogmaals dit is niet wat ik zal doen. Ik ben te goed bij zinnen om te weten dat het allemaal geen oplossing is en dat ik mijn probleem bij anderen neer leg. Mijn gezin, die vrachtwagenchauffeur of de machinist. Maar het is wel hoe ik mij erg vaak voel. Het is dat gevoel wat mij diep ongelukkig maakt.

Dus als jij mij vraagt wat de genderdysforie voor mij is? Nu het voelt als de hel op sommige momenten.

Eindelijk!! De intake

Nah ben ik toch nog 2 jaar jonger dan ik eigenlijk ben hihi

Anyway…mijn intake gehad. Eerst bij een verpleegkundige voor de onderstaande metingen. Er wordt uitgegaan van het gewenste geslacht dus de verschillen zijn dan nog groter.

Daarna gesprek gehad mrt een endocrinologe. Haar alles verteld en zij gaat me verwijzen naar de psycholoog. Dat zal nog zeker een maand of drie duren voordat ik daar terecht kan.

Daarna is het afwachten of ze de diagnose overnemen van het ggz genderteam uit 2021. Dat is afhankelijk van de psycholoog. Als die dat doet kan ik een maand later weer bij haar terug komen.

Dus nog even geduld hebben. Maar goed 4 maanden is nirts vergeleken met de bijna 3 jaar die ik er al op heb zitten.

Wordt vervolgd…

2022: terugkijken

Het jaar zit er alweer bijna op. En wat een jaar. Veel nieuwe mensen leren kennen. Anderen vertrokken weer. Mezelf ontwikkeld. Stappen gemaakt. En wat voor een stappen.

Zo terugkijkend eigenlijk erg trots wel. Trots op mezelf? Jazeker wel, maar vooral op mijn liefste. Wat heeft zij dit jaar veel geduld met mij gehad. En wat heeft ze veel bullshit van me gepikt. Echt mensen, ze is echt een topper.

Verder natuurlijk enorm dankbaar voor al die mensen die mij als Renée hebben leren kennen en accepteren. Al die momenten dat jullie zeiden:” Doe waar je gelukkig van wordt”. Die momenten hebben mij zo enorm gesteund.

Als ik kijk naar die eerste keer als Renée naar buiten, als een bang vogeltje. Bang herkent te worden. Bang en dus maar snel in de auto springen en ergens buiten de stad gaan.

Naar nu gewoon als de echte Renée boodschappen doen. Niets geen pruik meer om me achter te verschuilen. Mijn kledingstijl die helemaal is veranderd naar hoe ik mij het fijnste voel.

En dan natuurlijk ook mindere momenten mee moeten maken. De corona besmetting waar ik vandaag de dag nog steeds klachten van heb. De verwijzing die mis gegaan was. Wat natuurlijk weer een uitwerking had op mij.

Maar het mooiste is toch de dag dat ik belde met het kenniscentrum voor genderdysforie in Amsterdam. Dat die vrouw verteld dat ik nu wel lang genoeg had gewacht op hulp en er een datum ingepland werd.

Toch geeft dit ook veel stress. Slecht slapen en hoofdpijn zijn momenteel dagelijkse kost. Waarom? Geen idee. Ik denk vooral doordat ik het doodeng dat dingen toch gaan eindigen door keuzes die ik maak.

Al met al was 2022 helemaal niet zo’n verkeerd jaar voor mij en mijn zelfvertrouwen. Als je mij 2 jaar geleden had gezegd dat ik op mijn vrije dagen als vrouw leef en gewoon boodschappen doe, huisarts bezoeken doe en noem maar op…dan had ik je nooit geloofd.

Wat ik toch wel als hoogtepunten heb ervaren was de eerste keer als de echte Renée mee mogen met een muziekvereniging en muziek mogen maken. Met mijn zoon naar de Pride in Utrecht en niet te vergeten mijn eerste fotoshoot van Renée. Wat voelde ik me even bijzonder en speciaal daar. Dat waren geweldige momenten.

Nu op naar 2023. Het zal een zwaar jaar worden. Net een opleiding gestart, een traject gestart om af te vallen én dan dus ook nog het traject bij het VuMC. Maar met de steun van de juiste mensen moet het me zeker gaan lukken.

Ik wens alle lezers en mensen in mijn leven een liefdevol en geweldig 2023.

Wat een week, wat een week.

Nou mensen wat heb ik een week achter de rug. Het begon op vrijdagavond. Ik zag op de site van de genderpoli in Amsterdam dat zij inmiddels bezig waren met mensen die in mei 2020 op de wachtlijst gezet waren. Ik ben in juli 2020 door de huisarts op de lijst gezet dus aftellen.

Totdat ik iemand sprak die al uitnodigingen voor bijeenkomsten had gehad en die was pas in augustus 2020 op de lijst gezet. Kortom een heel weekend in stress gezeten.

Op maandag contact gehad met de huisarts. Zij konden niets vinden. Contact gelegd met het Vu. Zij kenden mij niet. De huisarts ging het uitzoeken. En gisteren kreeg ik dan het bericht dat er niets te vinden was en dat zij de verwijzing opnieuw ging indienen.

Dit deed wel wat met mij. Ik zag het alweer gebeuren dat ik nu weer drie jaar moest wachten voordat ik aan de beurt was. Dat moest ik even laten bezinken.

Vandaag contact gezocht met de poli. Ik legde het hele verhaal uit. In de verwijzing stond inderdaad het hele verhaal verteld en die mevrouw vertelde mij dat zij de eerste datum zouden aanhouden. Dat ik wel lang genoeg gewacht had. En toen bedacht zij zich om maar meteen een afspraak in te plannen. En ik had geluk er had zich net iemand afgemeld. Dus nu mag ik op 19/1 komen voor de intake en krijg ik eindelijk weer meer hulp.

Mooier kan het nieuwe jaar niet beginnen. Het lijkt haast alsof het zo heeft moeten zijn. Nu al de hele tijd aan dé hit van John de Bever hihihi

Jij krijgt die lach niet van mijn gezicht

Oh en wat ook nog een heel mooie beleving was…ik ben deze week voor het eerst als Renée met mijn allerliefste op pad geweest. Ow wat voelde ik me geweldig. Een heerlijk gevoel dat ik zo naast haar kon en mocht lopen.

Wil de échte Renée opstaan?

Nou mensen…wat een spannende dag was het gisteren. Voor het eerst durfde ik het aan om zonder pruik naar buiten te gaan. Mijn haren kunnen op een staartje, weliswaar klein, maar toch. Doordat ze langer zijn kan ik nu een beetje verhullen dat de haardekking wat minder is.

Een mini staartje

Eerst zonder pruik naar mijn twee wekelijks gesprek geweest bij de GGZ verpleegkundige bij de huisarts. Daar kom ik nu sinds een paar maanden, omdat het niet altijd goed daar in mijn hoofd. Was een fijn gesprek weer. Gaat over alles en niets. Ze vond het zo’n verschil hoe relaxed ik was als ik als vrouw ben.

Zij heeft mij namelijk op beide manieren leren kennen. Ja klopt…als Renée ben ik meer ontspannen. Meer gelukkig, meer vrolijk. Ja dan voel ik me echt goed. Dat is wat ik zelf ook al door had hihi. Verder vond ze me er ook erg goed uit zien. Een beetje gebabbeld over dat het de eerste keer zonder pruik was en zo hihi.

Daarna moest ik de boodschappen gaan doen. Dat is wel spannend. Maar eigenlijk niet echt reacties gekregen. Ook niet gemerkt dat mensen me na keken. Dus blijkbaar kom ik ook zonder pruik overtuigend over als vrouw.

Al met een al weer een een fijne dag. In de avond nog muziek gemaakt. Daar zonder de make-up geweest. Mijn liefste vind het nog steeds erg moeilijk om dan met me op pad re gaan. En ik ben dan weer iemand die zich aan wil passen. Al voelen die momenten wel steeds zwaarder. Maar goed. Hoe dat gaat lopen, ik weet het niet. Heb nog steeds geen glazen bol gevonden.

Daarbij nu eerst de longcovid overwinnen. Dat is al moeilijk genoeg. Elke dag is een gevecht tegen extreme vermoeidheid. Best irritant als je gewend bent om energie voor 10 te hebben. Maar ook daar ga ik het van winnen.

Kleine stapjes

Het was me het weekend wel. Vrijdag wakker geworden. Enorm verkouden. Maar ja een test wees uit dat het slechts een verkoudheid was. Dus lekker gaan werken. Nachtdiensten. Tijdens de eerste nachtdienst met een collega mogen werken die net durfde te vertellen dat ie op mannen valt.

Tijdens één van die gesprekken vertelde hij wat hij voelde. De angsten, het moeilijk zelf kunnen accepteren, en meer van die gevoelens. Ik probeerde hem zo goed mogelijk raad te geven. Ik ken(de) namelijk veel van de gevoelens die hij benoemde. Uiteindelijk flapte ik eruit waarom ik hem zo goed begreep.

Ik vertelde hem over mijn genderdysforie en dus het transgender zijn. Hij was natuurlijk verbaasd. Logisch. Ook daar kennen ze de man die altijd zijn woordje klaar heeft. Uiteindelijk merkte ik dat hij vooral een beetje het beeld van dragqueen voor zich had. En hoe mooi die kunstvorm ook is….dat past totaal niet bij mij. Dus heb uiteindelijk foto’s van mij laten zien. Daar was is wel verrast over. Hij vertelde dat ie me zo totaal niet zo snel zou herkennen.

Uiteindelijk voelde dit gesprek wel als een stap vooruit. Als weer wat meer vrijheid. Het voelde goed om iemand op het werk in vertrouwen te kunnen nemen. Hoe spannend dat ook was.

Na de nachtdienst niet goed kunnen slapen. Maar hey dat kan wel eens en weer een nachtdienst gewerkt. Tijdens deze nachtdienst voor het eerst mijn eigen haar op een kleine staart gedragen. Even kwamen er vragen waarom, maar goed die is ook wel duidelijk uit te leggen zonder meteen over mijn geheim te spreken. Verder werd het goed geaccepteerd hihi.

Na de tweede nacht weer zo slecht geslapen. Maar ook nu weer gewoon ff doorbijten. Tijdens de derde nachtdienst merkte ik wel dat de verkoudheid eigenlijk alleen maar erger werd. Aan het einde van de dienst werd er door een collega nog geopperd dat er weer Corona heerste op het werk.

Dus thuis aangekomen toch nog maar een keer testen. Nu had de test niet veel tijd nodig….binnen 10 seconden stonden er twee streepjes. Maar goed dat het geen zwangerschapstest was hihi

Vanwege de gezondheid van liefste ben ik direct in isolatie gegaan. Dus sinds de maandagochtend alleen, op een klein kamertje. Je kan je voorstellen hoe saai dat is.

Hopelijk is dat snel over. want nu ben ik het wel echt al beu. Gelukkig hebben we tv, streamingdiensten en social media en natuurlijk veel slapen.

Transgender wet 2022

Onderstaand stuk kwam ik tegen op internet en ik vind dat ik het moet delen met jullie. Er is momenteel veel te doen om de aanpassing van de transgenderwet zoals deze sinds 2014 in Nederland geld. Je krijgt zelf de beschikking om je registratie bij de gemeente in het GBA aan te passen naar je gewenst geslacht. Veel mensen blijken daar in eens op tegen te zijn. Alsof er ineens mannen naar het damestoilet gaan want se kunnen nu eenmalig hun registratie aan passen. Het enige wat veranderd dat een mens zelf als deskundige gezien wordt om de administratieve zaken te veranderen. Verder veranderd er eigenlijk niets.

Nou hier het stuk wat ik had gevonden inzake een meisje dat Jenny heet en spijt heeft van haar transitie.

Nav spijtoptant “Jenny” die de afgelopen dagen in het kader van het kamerdebat over aanpassing van de transgenderwet (het afschaffen van de deskundigenverklaring voor het wijzigen van je juridische gender (let op, er is dus GEEN sprake van fysieke behandeling, laat staan van onomkeerbare fysieke ingrepen!) bij de burgerlijke stand) met haar verhaal in de media kwam:

Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar het percentage spijtoptanten bij andere ingrijpende beslissingen. Het aantal huwelijken dat ontbonden wordt is 1 op 3. Dat is aanmerkelijk hoger dan 1 op de 200 bij een fysieke geslachtstransitie. Nou is een huwelijk weliswaar makkelijker terug te draaien dan een transitie, maar ik neem aan dat er bij andere medische ingrepen ook beoordelingsfouten worden gemaakt en mensen spijt hebben van hun keuze voor een bepaalde behandeling.

Elke vergissing op het gebied van gezondheidszorg er uiteraard 1 teveel. Maar zowel de hulpvrager als de hulpverleners zijn mensen. En wij hebben de wijsheid helaas niet in pacht. Overal worden besluiten genomen waar mensen achteraf spijt van hebben. Soms op individueel nivo, maar soms zijn de schadelijke gevolgen ook voor hele groepen mensen.

Het percentage mensen met spijt van een fysieke transitie is wereldwijd ongeveer 0,5%. Ongeacht zorgvuldige screening. Achteraf is het soms makkelijk te zeggen wat of waarom er tijdens een procedure mis is gegaan. Zo ook in dit geval. Maar op het moment dat je in een procedure zit is dat heel lastig te beoordelen. Ik kan wel zeggen dat Jenny haar mond open had moeten doen, maar ik weet uit eigen ervaring hoe moeilijk dat is als je zelf niet goed weet wat je voelt en wil, als je je mond niet open durft te doen omdat je onzeker bent, als bang bent niet begrepen, te worden, als je bang bent voor negatieve reacties, of als je psychisch labiel bent. Dat is heel vervelend, maar hulpverleners kunnen niet in je hoofd kijken. Ze zijn voortdurend op zoek naar signalen die bevestigen wat iemand zegt, of juist ontkennen. Daarom stellen ze indringende vragen. Dat kan intimiderend zijn, waardoor je niet eerlijk durft te zijn of gaat zeggen wat je denkt dat de hulpverlener wil horen. Dat is Jenny niet te verwijten. Hulpverleners horen sensitief te zijn voor twijfel en onzekerheid. Maar aangezien ze als gevolg van de huidige behandelprotocollen voortdurend op zoek zijn naar zekerheid is dat hen ook niet volledig te verwijten. Beter zou een behandeling zijn waarbij de hulpverlener zich naast de hulpvrager opstelt, een veilige omgeving probeert te creëren waarin de hulpvrager hun twijfel en onzekerheid uit durft te spreken. En de beslissing om al dan niet een fysieke behandeling te starten ligt bij de hulpvrager en niet bij de hulpverlener. Als je twijfelt over je genderidentiteit en de juiste behandeling (of over welke behandeling dan ook) is het belangrijk een hulpverlener te hebben die met je mee durft te twijfelen ipv op zoek te zijn naar zekerheid.

Los van dit alles, mag de verkeerde keuze in 1 geval reden zijn om de persoonlijke ruimte van 200 andere mensen te belemmeren? Dat lijkt me niet.

Ik vind dit stuk erg sterk. Vooral omdat Jenny dus vraagt om tegen te stemmen tegen iets wat voor haar geen enkel verschil maakt. Zij heeft de goedkeuring gekregen van een ‘deskundige’ gekregen. Het oude systeem dus. Dus deze verandering zou nog steeds eenzelfde effect hebben.

Laten we de medische kant idd bij psychiater en psychologen laten, maar laat iemand zelf kiezen hoe hij/zij wenst te worden aangesproken.

Daarbij is het best vreemd dat je in Nederland wel mag beslissen hoe en wanneer je je leven beëindigd, iets wat écht onomkeerbaar is. Maar je mag niet zelf beslissen hoe je genoemd gaat worden.

Daarbij is het apart dat er tijdens drukke evenementen, bijvoorbeeld carnaval, we vrouwen in de herentoilet mogen komen, maar andersom is bedreigend 🤷‍♀️

Nou ik hoop in ieder geval op een goede afloop.

Goed nieuws?

Het is weer tijdje wat rustiger geweest hier op het blog. ook hier was het natuurlijk vakantie. Tijdens de vakantie heb ik geprobeerd wat in te houden. Maar dat viel echt totaal niet mee. Dan merk ik echt dat de dysforie op zet en voel ik me echt niet fijn. Na twee weken ben ik weer echt gaan toegeven aan mij zelf.

Ondertussen wilde mijn liefste ook dit blog lezen. Aangezien er niets op staat wat ze niet mag weten was dat geen probleem voor mij. Dus ze heeft uiteindelijk het hele verhaal zitten lezen. Ze vond wel dat ik dus eigenlijk wel al echt een keus heb gemaakt over wie ik wil zijn. Uhm ja, maar hoe kan ik die keus maken. Het ene geluk voor het andere geluk inwisselen.

Toch voelt het voor mij wel vaak alsof ik niet anders kan uiteindelijk. Vooral om dat mijn liefste ook bij haar standpunt blijft dat ze me zal verlaten wanneer ik echt als vrouw ga leven.

Ik heb inmiddels ook vernomen dat de wachtlijst voor de genderpolie in Amsterdam aardig opgeschoten is. Waar zij eerst aangaven nog minstens een jaar te moeten wachten op een belletje voor de intake drie maanden later…hoorde ik nu van een andere transvrouw dat zij inmiddels een datum heeft. Zij stond sinds maart 2020 op de lijst en ik sinds juli 2020. Erg spannend dus hihi.

Inmiddels ben ik bijna elke dag die ik niet werk meer als Renée. Helaas valt dit voor mijn liefste ook niet altijd mee. En hoe erg ik dat ook vind, want geloof me ik voel me er echt zwaar tot onder, toch kan ik niet echt onderdrukken. Het onderdrukken voelt zo zwaar.

Ik heb ook weer steeds last van druk op de borst, hartkloppingen, benauwdheid en een gejaagd gevoel. Ben inmiddels ook weer bij de cardioloog en krijg binnenkort een of ander kastje mee. Hiermee hopen ze te zien of er een medische oorzaak is van de klachten.

Ondertussen maar genieten van die momenten dat ik me niet hoef te verbergen. En verder maar zien hoe het allemaal gaat lopen. Het maakt het voor mijn gevoel erg onzeker.

Ups and downs

Dat het leven bestaat uit ups and downs moge duidelijk zijn. Ik ben meestal erg positief over hoe het gaat. Vind meestal dat ik niet mag klagen. Maar de laatste tijd heb ik het erg zwaar.

De laatste tijd weer erg veel lichamelijke klachten. Veel druk op de borst, steken op de borst en hoofdpijn. Ik lijk weer helemaal terug bij af. En de oorzaken zijn voor mij wel duidelijk. Het is gewoon pure stress.

Nadat een gesprek tussen mij en mijn liefste helemaal verkeerd ging, viel ik weer terug in een donker gevoel en heb een aantal slaappillen genomen. ik wil niemand meer tot last zijn. Dit verdriet en die angst niet meer voelen. Het verdriet om niet te kunnen zijn wie ik ben, het verdriet om de liefde van mijn leven kwijt te raken en alleen om wie blijk te zijn. De angst dat de stress mijn hart toch stil legt. Helaas (zo voelt het nog steeds) is het niet gelukt. Toch ben ik hierna toch weer naar de huisarts geweest.

Deze nam echt geweldig de tijd voor me. Omdat de intake bij de genderpoli in Amsterdam nog even op zich zal laten wachten kreeg ik wat hulp binnen de praktijk aangeboden. Om sowieso die tijd te overbruggen. Ook opperde hij de optie om in relatietherapie te gaan. Mijn liefste vond dat niet nodig. Zij vind het vooral belangrijk dat ik weer hulp kreeg.

Voor de hartklachten moet ik voor de zekerheid wel weer naar de cardioloog. Toch om wat zaken uit te sluiten. Maar goed ook dat is dus weer wachten tot er tijd is.

Na deze gesprekken heb ik mezelf weer even ontkent. Iets wat ik echt maar een paar dagen vol weet te houden. Daarna werd de drang toch weer te sterk. Ik weet niet hoe lang mijn huwelijk en/of mijn lijf dit dubbelleven vol gaan houden. Ik merk in ieder geval dat mijn lijf me echt iets probeert duidelijk te maken.

Nadat ik Renée toch weer ruimte begon te geven, voelde ik dat dit echt niet meer te ontkennen en te onderdrukken. Zo zwaar is het leven momenteel. Nu het kennsimakingsgesprek gehad met de praktijkondersteuner. Een hele aardige vrouw en we kunnen best goed praten. Daarbij weet ik dat het beter is ok gewoon alles open en eerlijk op tafel te leggen. Anders kan ze me sowieso niet helpen en ondersteunen. Dus over een paar weken weer een gesprek. Hopelijk krijg ik niet weer die donkere gedachten, want het feit dat het een keer wel zou likken, maakt me ook bang.

Normaal schrijf ik niet zo over de down momenten, maar nu vind ik dat jij als lezer(es) ook best mag weten dat het niet altijd goed gaat met me. Zit jij er ook zo door heen? Meld je bij je huisarts of bel met 113. Hoe fijn die rust ook lijkt…het is helemaal onomkeerbaar. Voor jou, maar ook voor de mensen om je heen die om je geven.

Weer eens naar de huisarts

Nadat ik vorige week was gevallen met een deelscooter, bleef ik last houden van een spiertje bij de ribben. Omdat het bleef aanhouden, toch maar even naar de huisarts geweest. Uiteraard als Renée.

Was best even vreemd. De arts vroeg me de jurk even uit te doen om onderzoek te kunnen doen. Dan sta je daar toch even heel kwetsbaar zo in je string en bh. Misschien was die jurk toch niet de beste keus hihi

Op dit gebied heb ik zeker nog wat te leren hihi. Anyway het verrekte spiertje blijkt toch een gekneusde of gescheurde rib te zijn auwtsj.

Maar toch mijn dag niet vergald. De pijn is er…daar verander ik voorlopig niets aan. Dus gewoon genieten van de dag als vrouw 🥰

Stand van zaken

Het zijn weer rumoerige weken geweest. Aan de ene kant mega positief. Aan de andere kant ook minder. C’est la vie zeggen we dan maar.

Wanneer ik vrij ben, leef ik meer en meer als Renée. Heerlijk. Tegelijkertijd is dat natuurlijk niet fijn voor mijn vrouw. Zij vind het idee nog steeds niets. En dat is zeker te begrijpen. Neem het haar ook zeker niet kwalijk dat zij er zoveel moeite mee heeft. Aan de andere kant voel ik dat het verlangen steeds groter en groter wordt. Na een paar korte gesprekken met mijn vrouw hier over wil zij opnieuw gaan zoeken naar een manier dienvoor beiden werken. Want….wij houden enorm veel van elkaar en willen elkaar gewoonweg niet zo maar op geven. Hoe dat gaat verlopen, ik weet het niet. Heb geen glazen bol.

Dan nu het positievere deel van dit blog. Wel weer wat vooruitgang geboekt in mijn (sociale) transitie. Sinds kort draag ik ook protheses. Eerst een bescheiden B cup. Deze had ik cadeau gekregen van een vriendin. Echter mijn lompheid ten top…binnen twee dagen stuk gekregen. Ok ik moet er dus voorzichtiger mee om gaan haha. Hierop een C cup besteld. Deze zijn voor mij perfect. Niet te klein en ook niet te groot. Niet mega opvallend, maar voor mij een geweldig gevoel. Ook als je loopt en je voelt de zwaartekracht. Het klinkt gek, maar het is voor mijn gevoel mega echt zo. Ook al zit er geen gevoel in natuurlijk.

Verder ben ik nog een keer muziek wezen maken bij een bevriende blaaskapel. zo fijn om mij veilig te kunnen voelen. Zo ontspannend muziek maken. Heerlijk. Dat belooft wat wanneer ik met hen mee op de uitvoering ga hihi. Nu al helemaal zin in.

Verder geniet ik gewoon meer en meer van het vrouw zijn. Had dit punt al nooit durven dromen te bereiken. Aan al die lieve mensen. Die mij steunen en accepteren om wie ik ben. Dankjulliewel!!’