Uitgelicht

Genderdysforie

Wat is dat dan? Pfff zo moeilijk uit te leggen. Het is voor iedereen verschillend denk ik. Wat het dan voor mij is?

Voor mij bestaat de dysforie uit een depressief gevoel. Het gevoel niet meer verder te willen. Niet te kunnen ook. Zonder dat mensen nu in paniek raken wil ik aangeven wat het met mij doet. Het geen ik nu schrijf is dus geen reden om alarm te slaan, want gelukkig ben ik nog steeds goed bij kennis om het niet te doen.

De depressieve buien bestaan bij mij uit het gevoel niet verder te willen gaan. Sommige momenten is dat erg aanwezig. Wanneer ik aan het wandelen ben en over een viaduct over een snelweg loop….dan komt er bij mij een gedachte op dat dit wel een goede plek is om vanaf te springen. Of wanneer er een trein komt aan denderen. En wat denk je iedere keer dat ik mijn medicatie neem? Ook die kunnen me in een diepe slaap laten vallen. Zo diep dat ik voor altijd rust vind.

Nogmaals dit is niet wat ik zal doen. Ik ben te goed bij zinnen om te weten dat het allemaal geen oplossing is en dat ik mijn probleem bij anderen neer leg. Mijn gezin, die vrachtwagenchauffeur of de machinist. Maar het is wel hoe ik mij erg vaak voel. Het is dat gevoel wat mij diep ongelukkig maakt.

Dus als jij mij vraagt wat de genderdysforie voor mij is? Nu het voelt als de hel op sommige momenten.

Wauw!!!

Wat een lekkere vrije dagen waren het. het begon woensdag met een interview met een studente theologie. Zij deed haar eindscriptie over de transgenderzorg en het effect daar van op de gemoedstoestand. Was een heel leuk gesprek en het kletste erg makkelijk met deze vrouw. Daarna in de avond voor het eerst naar een muziek repetitie geweest als vrouw. Het was bij een blaaskapel waar ik als gastmuzikant(e) was gevraagd. Ik had hen van te voren ingelicht over het transgender zijn en gevraagd of zij er moeite mee hadden. Dat hadden zij niet en zo ging eindelijk als mijzelf muziek maken. Ik was erg gespannen. Blijft toch altijd een beetje eng. Maar als snel was ik een van de muzikanten en maakten we een lekker stukje muziek.

De donderdag moest ik eerst naar de diëtiste en daarna al snel door naar een fotoshoot. Dus ook naar de diëtiste als vrouw gegaan. Zij wist al dat ik transgender was, dus dat was niets nieuws. Ze vond mij er erg vrouwelijk uit zien. En naast het gewicht wat ik al kwijt was, was het een leuk gesprek.

Daarna door naar de fotoshoot. Mooi op tijd was ik er al. Zeg maar een half uur te vroeg, iets met nooit te laat willen komen haha. Maar het bleek nog erger. Ik was een week(!) te vroeg. Deze blonde dame had de datum niet goed gelezen hihi. Gelukkig was er bij de fotografe die aanwezig was iemand uitgevallen en hoefde ik niet onverrichter zaken naar huis te rijden. We hadden hele goede klik waardoor in no time alle spanning en zenuwen uit mijn lijf verdwenen. Tijdens het shooten hadden we leuke gesprekken. Grappig hoe dat gaat. Je spreekt iemand voor de eerste keer en je durft voluit open te spreken.

Collega van mijn foto’s.

Toch mooi hoe de dames aanwezig mij overlaadde met complimentjes. Over mijn make-up, mijn jurk en over hoe vrouwelijk ik ben in houding en maniertjes. Dit maakte mij enorm zelfverzekerd. Het zijn soms die kleine dingen die voor een ander een groot verschil maken.

En toen de vrijdag. Dat was een mindere dag. Veel spanning tussen mij en mijn liefste. En snapte haar ook wel, maar aan de andere kant, wat kan ik er aan doen dat ik ben wie ik ben. Die eeuwige spagaat…ik merk dat het gaat opbreken. Zowel bij mij als haar. Dit maakte dat ik eigenlijk direct weer klachten kreeg. Alsof er een olifant op mijn borstkast stond. Kortom een dag om snel te vergeten.

En toen zaterdag. Voor de eerste keer een Pride. De Pride in Utrecht wel te verstaan. En het mooiste was, samen met mijn zoon. Wat een ervaring was dat.

Wat voelde het geweldig. Allemaal mensen om je heen. Die je niet veroordelen om wat je gender of geaardheid is. Vanaf de kant werden de deelnemers aan de canalparade toegejuicht en vice versa. Ik heb echt zo vaak de tranen niet kunnen onderdrukken. Zo overweldigend. En dan ook nog samen met mijn zoon. Leuke anekdote, er kwam een Engelstalig meisje naast me zitten en zij vertelde mij dat ze jaloers was op mijn lengte, want ik kon wel makkelijk met mijn voeten in het water zitten. Waten alle mensen maar zo tolerant als op die ene dag.

De laatste dag viel een beetje in het water. Eigenlijk wel letterlijk, want het regende onafgebroken. Dus de dag thuis als vrouw doorgebracht.

Al met al mag ik niet klagen hoe ver ik ben. De complimenten, de lieve reacties van vrienden en familie. Ik ben zo gelukkig daar mee. Eigenlijk zou iedereen zoveel geluk moeten hebben. Ik ben mij er van bewust dat ik geluk heb, maar ben ook overtuigd dat mijn openheid naar de mensen toe ook helpen met hoe de mensen mij zien. En als die openheid soms erg beangstigend…ga er wel voor. Je kunt niet beïnvloeden hoe mensen reageren, maar wel wat je aan die mensen laat zien.

Just be Yourself!!!

COC Leiden – workshop

Jullie hadden nog een verhaal te goed van mij. Ik was 7 mei afgereisd naar het COC Leiden. daar hadden zij hun maandelijkse transcafé avond. Op deze avond was er ook een workshop, welke gegeven werd door Fernando de Koning. Hierbij zou ook voor al de focus komen te liggen op het aanbrengen van de contouren.

Iedere transvrouw weet vast wel hoe moeilijk dat is. Dus ik vond het de afstand dus zeker wel waard. Ik was dus lekker op tijd vertrokken met de trein. En kwam netjes op tijd aan. Vol van de zenuwen nog. Het was voor mij de allereerste keer dat ik in de avond als vrouw mij buiten bevond.

Een beetje onwennig maakte ik contact. Gelukkig kende ik één dame al langer via internet. Dus was meteen leuk om elkaar eens in het echt te ontmoeten. Na een paar slokjes van de wijn zakte de zenuwen.

Na het welkomswoord kregen we een heerlijke roze cocktail. Ook kregen we een goodybag met diverse make-up spulletjes erin. Super leuk allemaal. Ik zat in een hoekje tussen een aantal cisvrouwen en transman/non-binair. Ja sorry ik ben in alle zenuwen gewoonweg vergeten hoe dat zat.

Fernando liet ons eerst ons gezicht schoonmaken en verzorgen. Omdat ik natuurlijk al zoveel werk in mijn make-up had gestoken liet ik de mijne zitten. En lette ik vooral goed op hoe hij het dan deed. Alle tips and trics goed opgeslagen. Bij het contouren kwam hij even helpen en wauw ik zag direct het verschil. Ook met betrekking tot de wenkbrauwen kreeg ik hele goede tips.

Toen kwam het bericht dat het treinverkeer was verstoord en moest ik snel vertrekken om toch nog thuis te kunnen komen. dus ik rond 23.00 uur weer over straat naar het station. Was erg spannend. Teveel verhalen gehoord dat transvrouwen in de problemen kwamen. Maar gelukkig is dat allemaal niet gebeurd.

Maar goed NS zou de NS niet zijn als ze steeds weer andere info gaven. Uiteindelijk moest ik toch over Utrecht reizen. Daar de laatste trein weten te halen. Ramvol natuurlijk. Ok…dat is even spannend. Maar ondanks dat ik tussen mega veel mensen zat, was de sfeer vriendelijk en kletste ik wat met de mensen om mij heen.

De make-up na het toepassen van de tips

Al met al een heerlijke ontspannende, maar ook veilige avond gehad. Ik voelde me niet opgelaten en voelde me echt veilig genoeg om gewoon mezelf te zijn me niet steeds af te vragen of ik wel vrouwelijk genoeg overkwam. En een aantal nieuwe lieve mensen leren kennen. Al met al dus echt een geslaagde avond gehad. Zodra ik weer eens vrij ven op de eerste zaterdag van de maand, ga ik zeker weer langs om weer te genieten van een avondje uit.

Sann, Sylvia, Anne en alle anderen dankjulliewel voor deze geweldige eerste avond uit.

Wandeling

De laatste tijd is wat rustig. Misschien ook zelfs wel goed. Het betekent dat er wat meer rust komt. Toch maak ik wel iedere keer weer een klein stapje vooruit. En mij geeft dat een gelukkig gevoel.

Vorige week weer eens lekker gaan wandelen. Een slordige 25 km over de Veluwe. Nu doe ik dat wel vaker. Maar nu was het voor het eerst in een echt zomerjurkje. En wat gaf me dat een geweldig gevoel.

Weliswaar was de zon erg sterk en heb dus de befaamde zongebruinde bh bandjes in mijn huis staan hihi. En eigenlijk vind ik dat helemaal niet erg hihi.

Dit jurkje had ik enkel nog alleen thuis op het balkon durven dragen. Toch doordat ik van zoveel vrienden en vriendinnen steun krijg voel ik me zoveel sterker. En dat maakt dus weer dat deze dame zich meer en meer durft te presenteren als vrouw.

Zo was ik vorige week ook bij de diëtiste. Daar was ik als man nog, maar heb wel aangegeven dat ik dus Renée ben en we hebben ook daar een mooi en open gesprek over gehad. Het leek haar superleuk om de volgende keer met Renée kennis te maken hihi

En als klap op de vuurpijl…..ik zag dat ik 5 mei vrij ben en wil op deze mooie dag dus echt bevrijd door brengen. Zegt een vriendin die mij al jaren als man kent, leuk gaan we samen!! Ja dan voel ik me toch echt enorm geaccepteerd.

Ben zo dankbaar voor al die lieve mensen om mij heen. Die mensen die me niet afstoten omdat ik anders ben. Heerlijk. Tegen al deze mensen wil ik schreeuwen DANKJEWEL!!!

Gewoon omdat het kan :)

Vanmorgen vroeg opgestaan. Had een afspraak bij de huisartsenpraktijk voor mijn diabetes controle. Nu was ik bij de huisarts al eerder als vrouw gegaan. Ineens bedacht ik me om lekker als vrouw naar de verpleegkundige te gaan.

Ik wandel stip op tijd de praktijk binnen en begroet de assistentes. Zij kijken na de vorige keer niet meer op. Bij het kantoor van de verpleegkundige aangekomen roept zij mij. “Meneer C. komt u maar verder” Ik loop het kantoortje binnen en zeg direct:”Ik kom ben wel in een andere verschijning dan je me verwachtte.”

Haar gezicht was even…ja niet echt verbaasd. Eerder verrast. “Wauw zeg wat leuk dat je in verandering bent gegaan.” Haar een klein beetje uitgelegd hoe het zat en uitgelegd waarom ik nu toch zo op haar spreekuur kwam. Mijn idee was dat iedereen het toch weet op de praktijk.

Ze vraagt: “moet ik je nu dan ook als mevrouw C oproepen of als meneer nog steeds. “ omdat ik nog niet 24/7 leef als Renée met haar afgesproken dat ze gewoon Renée mag roepen.

Daarna alle controles gedaan. Wat ik dan wel weer lief vond was dat ze zich verontschuldigde dat ze bij het omdoen van de bloeddrukband mijn borst aanraakte. Vond dat zo lief van haar.

Na alle controles nog een kort gesprekje over mijn verschijning gehad. Ze vond me een mooie vrouw die er super verzorgd uit zag. Ja ach dat hoort erbij vind ik. Maar ik glunderde wel van trots. Voor mij persoonlijk voelde het toch weer als een stapje vooruit. Op maar de volgende stap. 🥰

Naar de dokter…

Vandaag weer een stapje verder. Na 4 dagen mijzelf te zijn 24/7, vandaag bij de huisarts geweest. Zoals meer mannen heb ik last van haarverlies boven op de kruin. Ik wilde met de huisarts de mogelijkheden bespreken om dit tegen te gaan.

Nu weten zij daar al ruim 2,5 jaar van mijn dysfore gevoelens. Maar ik was nog nooit eerder als Renée daar geweest. Vandaag was de eerste keer.

Dus nadat ik de kinderen naar school geholpen heb, mezelf verzorgd en opgemaakt en gekleed. Vanwege het weer een lekkere warme jurk en thermo panty aan gedaan.

En dan netjes op tijd kwam ik aan bij de huisarts. De assistente stond even te kijken wie deze onbekende dame was die voor haar stond. Toen ik mijn naam zei en het tijdstip noemde, leek het kwartje te vallen. En daar zat ik dan in de wachtkamer. Ik was daar niet de enige, wat voor mij weer wat spanning opleverde. Want zouden ze me zoals gebruikelijk als meneer C. oproepen? Nah ja zie t dan wel weer.

Toen kwam de huisarts de wachtkamer in riep alleen mijn achternaam. Geen meneer of mevrouw. Ik vond dat wel heel erg netjes opgelost. Nadat ik een goed gesprek heb gehad over mijn vraag wat we kunnen doen tegen het haarverlies, gaf hij mij de optie voor Finasteride. Een testosteron blokker die het proces stopt. Hier zaten wel wat bijwerkingen aan, maar die vind ik niet zo erg. Zeker gezien mijn droom. Nu dus hopen dat de apotheek snel sms’t dat zij het medicijn op voorraad hebben voor mij.

Ondertussen nu al een aantal dagen 24/7 mijzelf. Voor mij heerlijk. Mijn liefste vind het erg lastig. Zo moeilijk om een balans te vinden. Denk ik aan haar, dan ontken ik mezelf. Denk ik aan mij, dan verwaarloos ik haar.

Terugblik 2021

Wat een klote jaar was het. Dan kon je weer van alles dan weer niet. Veel mensen die thuis moesten werken. Dan denk ik toch aan al die meiden die zich thuis niet mogen uiten. Die stiekem hun momentjes moeten zien te vinden. Ga daar maar aanstaan als iedereen thuis is.

Wat voor mij persoonlijk een rot moment was, was toen ik hoorde dat een vriendin was overleden. Toen ik in een zwart gat zat, heeft zij mij haar luisterend oor gegeven. Samen aan de telefoon gezeten. Mede hierdoor klom ik er weer uit. Ellen ik ga je ook komend jaar weer missen.

Om toch ook positief te zijn in mijn persoonlijke overzicht. Gelukkig veel mooie momenten mogen mee maken. Die momenten dat mensen die dicht bij me staan me lieve berichten stuurden toen zij hoorden van mijn genderdysforie. Ik ben jullie allemaal erg dankbaar. Deze lieve berichten maakten dat ik opkrabbelde uit een dal.

En natuurlijk als laatste dank aan mijn lieve vrouw. Dank dat je me probeert te accepteren. Dat je samen met mij een weg wil vinden. Ik kan me niet voorstellen hoe ik zonder jou nog door zou kunnen.

Hopelijk wordt 2022 een mooier en beter jaar. Een jaar waarin we weer wat meer kunnen leven. Ik wens jullie allemaal een geweldig uiteinde en een gelukkig en vooral liefdevol 2022

Goede en slechte dagen

Nou wat een week weer. En we zijn net halverwege. Maandag lekker kunnen genieten van het (laatste) zonnetje, Maastricht, wijn en natuurlijk een echte Limbursche vlaai. Wat een top dag. Een dag dat ik merkte dat mijn zelfvertrouwen echt weer gegroeid was. Waar ik eerst nog mijn mobiel in de hand had als afleiding wanneer ik iemand tegemoet kwam lopen en zo dus geen contact hoefde te maken…nu zat de telefoon ver in in mijn tasje en groette ik alle mensen die ik tegenkwam. Kreeg ik rare blikken ofzo? Nee. Tenminste ik heb ze niet opgemerkt.

Een ouder echtpaar vroeg mij de weg. Ja kan dan niet doen of ik ze niet begrijp dus ik heb die oude mensen gewoon op weg geholpen. Zo goed als ik kon. Deze mensen keken niet raar op, deden niet ineens vreemd. Ja dat sterkte me natuurlijk enorm.

Onderweg naar huis kwam ik nog een buurvrouw tegen. Die had ik gelukkig vorige week op de hoogte gebracht, omdat ze ook een vriendin van ons. Dus ik wandel lekker naar huis vanaf het station en zij komt me tegemoet gefietst. Dus ik roep heey hoe is t. Totaal niet bij stil gestaan dat zij Renée nog niet eerder echt gezien had. Ja goed met jou ook? Ja hoor en weer door. Later nog app contact gehad. Ze vond me er geweldig uit zien zo. Ja das toch fijn om te horen.

Gisteravond een appje van mijn allerliefste. Ze was onderweg naar haar ouders, want zij waren door anderen ingelicht…en dat terwijl ik weken geleden al een bericht had gestuurd. Bleek dat zij dachten dat dat een grapje was haha nu weet ik dat ik soms wat vreemde humor kan hebben, maar zo erg 😂.

Mijn kids wilde graag mee naar dat gesprek. Het blijkt dat iemand de link naar dit blog rondstrooit onder familie en vrienden. En weet je dat mensen mijn blog vinden, het lezen en dus alles over mij komen te weten…ik vind het niet eens erg. Het moment dat ik het zo goed mogelijk verstopte is voorbij. Daarbij schrijf ik dit blog voor twee groepen mensen…voor me zelf als uitlaatklep en voor mensen in dezelfde positie. Maar het zomaar doorsturen naar iedereen zonder op enig moment ook maar eens te vragen aan mij hoe het dan eigenlijk gaat met mij? En als dat te eng is…ook mijn vrouw is er nog. Ook haar kun je vragen hoe het met haar is. Dat doen vrienden onderling toch? Dat maakt toch een band?

Maar helaas is er iemand die niet naar mij komt met vragen, maar alleen maar met anderen over mij praat. Blijkbaar ben ik dus belangrijk genoeg om te bespreken. Wie had dat ooit gedacht. Ik die ene persoon die maar een simpel leven leidde. Maar goed nu is het allemaal niet meer zo simpel en dan dus wel interessant genoeg.

Gelukkig heb ik lieve mensen om mij heen die de persoon nog steeds zien en niet alleen de ‘afwijking’ alleen de ‘stoornis’ zien. Maar echt geïnteresseerd zijn in mij als mens. En aan al die mensen zeg ik” Dank jullie allemaal. Zonder mensen die me konden accepteren met al mijn ‘gebreken’ was het allemaal hee anders gelopen met mij. Jullie hebben geen idee wat dat voor mij betekend.

Aan de mensen die me niet als dezelfde persoon kunnen zien…hoe dan ook blijf ik de zelfde persoon…alleen soms met een ander uiterlijk dan jullie altijd kenden. ja die stoere jongen, man is soms eerder een tough chick en dat is wie ik ben!

Mochten er mensen na aanleiding van deze blog vragen hebben aan of over mij…mijn telefoonnummer is vrijwel overal bekend en anders stuur hier een bericht en ik neem contact met je op.

Op bezoek

Ik moest jullie nog vertellen van afgelopen week. Ik had me voorgenomen om mijn dag weer lekker te nemen. Toen bleek een buurvrouw bij ons te zijn. Uit schaamte eigenlijk vooral boven gebleven. En ik weet dat ik me nergens voor hoef te schamen, maar soms wint dan die angst even. En het mooiste is dat zij weet van Renee.

Toen zij weg ging voelde ik me even zo ongemakkelijk waardoor ik niet eens gedag riep of zo. Aangezien zij niet alleen een buurvrouw is, maar ook écht een goede vriendin van ons is, voelde ik me een beetje rot hier over.

Ik appte haar mijn excuses voor mijn gedrag. Zij zei dat ik me niet druk hoefde te maken en dat ik gewoon gelukkig mag zijn. Zo kwam het in het gesprek of ze het erg vond als ik als vrouw even een bakkie kwam doen. Nou dat was geen probleem.

Ik mijn haar, make-up en kleding gecontroleerd en ja dat zat wel goed. Met gezonde spanning naar de buurvrouw gelopen. Ze had de deur al open staan. Wat ik weer erg lief vond. Ze dacht er blijkbaar over na dat ik het wel spannend zou kunnen vinden.

Bij binnenkomst was het eerste wat ze zei :”ja hoor ‘hij’ is een mooiere man dan ik!” Het ijs was voor mij meteen gebroken en ik heb haar een stevige knuffel gegeven en haar bedankt. We hebben heerlijk gewoon zitten kletsen onder het genot van een kopje thee. Over mijn gevoel, over mijn vrouw. Ze vertelde me dat ze altijd al een wat vrouwelijkere man had gevonden. Dat ik in mijn gezicht meer vrouwelijke trekjes heb los van de make-up. Voor mijn voelt dit vooral als een compliment. Vooral omdat ik dat zelf totaal niet zie.

Mijn outfit tijdens het bezoek.

Toen kwam haar zoon binnen. Ook zijn reacties was meteen:”je bent een mooiere vrouw dan mijn moeder!” Na een half uurtje kwam de vraag waarom ik eigenlijk als vrouw daar zat. Kijk dat waardeer ik dus echt. Mensen die het durven te vragen. Ik heb hem ook netjes uitgelegd waarom.

Na dit bezoek moest ik nog boodschappen doen. Dit had ik nog nooit als mezelf durven doen. Te veel personeel daar dat ik ken, maar aangezien nu eigenlijk alle voor mij belangrijke mensen weten van Renée beslist om nu toch gewoon nog lekker mezelf te blijven.

Dus ik weer even kijken. Het rokje was misschien wat te opvallend voor een eerste keer dus gewisseld voor een jeans en naar de lokale supermarkt. De dingen gepakt die ik nodig had en vooral zelfvertrouwen proberen uit te stralen. Geen enkele nare reactie of blik opgemerkt. Mensen dit voelt zo fijn.

Mijn winkel outfit

Al met al was het een hele fijn dag die me veel goed deed. Waren alle dagen maar al zo.

Wat een week

Wat een week zeg. Ik werd wakker na mijn werk. Zegt mijn vrouw ineens:”ik kreeg een bericht van mijn zus. Ze is via via op jouw foto’s gewezen.” Dan schrik je toch weer even. Want mijn directe familie wist nog niets van Renée.

Okee. Het eerst wat in mijn hoofd kwam was ojee mijn schoonouders. Hoe zouden die reageren als ze het horen. Mijn vrouw en ik hebben een gesprekje gehad en samen beslist dat ik heb zelf op de hoogte zou brengen. Om te voorkomen dat zij het ook van een ander zouden horen. Enige probleem was…ze waren op vakantie.

Uiteindelijk heb ik een brief geschreven. Het werd een heel verhaal waarin ik uitleg van de genderdysforie en hoe mijn vrouw er in staan. Dit aan mijn vrouw laten lezen. Onze oudste wilde ook graag meedenken en die ls de brief ook. Zijn antwoord was:”en je mag er ook inzetten dat het weten en je volledig supporten. “. Nou dan krijg ik echt wel een brok in mijn keel.

Nadat we alle drie beslist hadden dat dit een goede brief was die alles goed uitlegde deze verzonden via whatsapp. Niet ideaal maar ja wilde echt voorkomen dat het via via bij hen kwam. . Het antwoord dat ik kreeg? “Okee, succes. “ Dat was even slikken. Hoe werd dit bedoeld. Volgens mijn vrouw moest het waarschijnlijk gewoon even bezinken. Nu een aantal dagen later lijkt alles gewoon goed te gaan.

Dus weer even rust in het hoofd. Mijn vrouw zei al tegen mij dat ik rustig aan moest doen. Ik had nu geen geheimen meer voor de mensen waar ik echt om geef en dat klopt. En nu kan ik voor mijn gevoel weer een stap verder. Hoef minder voorzichtig te zijn. De belangrijkste mensen weten het.

Dus al met al een spannende week geweest. Maar tot nu toe erg blij met de uitkomst.

Heerlijke dag

Weer een heerlijke dag mogen beleven. Het begon eigenlijk al op het station. Waar het meisje achter de kassa van de kiosk he-le-maal weg was van mijn haren en jurk. Ze vond het een geweldige stijl. Zulke complimentjes geven je zelfvertrouwen toch echt wel een boost.

Daarna lekker met de trein naar Eindhoven gereisd. Een beetje gaan windowshoppen. Geen echt plannen om ook iets te kopen daar ik toch al een aardige garderobe heb. Totdat ik een winkel in kwam en gewoon naar een kledingrek getrokken werd. Daar hing zo’n leuke rok. Een leuk topje erbij gezocht en mee naar de paskamer.

Dat had ik dus beter niet kunnen doen. Was direct op slag verliefd hihi

Niet op de sneakers letten

Even overlegd met mijn liefste. Ik had haar namelijk beloofd niets meer te kopen, maar dit vond ik echt zo super leuk!!! En voor ik het wist stond ik dit setje af te rekenen.

Daarna direct terug naar de paskamer gelopen en het setje aan gedaan en mijn weg vervolgd door de stad.

Nog een lekker wijntje genomen op een terras en een spiegel gekocht voor de vrouw. Uiteindelijk kwam ik op het station en stapte weer in de trein terug naar Den Bosch. Toen mijn vrouw mij een berichtje stuurde of ik nog wat mee kan nemen van een winkeltje. Ja tuurlijk regel ik dat.

Toen kwam het idee…waar ga ik dat halen. Uiteindelijk beslist om dan gewoon naar het winkelcentrum in onze wijk te gaan. Dit was wel echt spannend. Wie ga ik er tegen komen, gaan ze me herkennen en nog belangrijker…hoe gaan ze reageren….

Naar de betreffende winkel gegaan, niets gebeurd. Tijdens het afrekenen weer heerlijk ‘mevrouw’ genoemd door de jongen achter de kassa. Nou mijn dag kon niet meer stuk.

Daarna weer lekker naar huis gewandeld en ook maar meteen even het slot behandeld zodat ie weer beter werkt. Toen was het weer tijd om om te kleden en te douchen.

Wat blijft zijn weer de herinneringen en de foto’s 😊

In de avond kreeg ik nog een appje van een tante van mij. Ze vertelde dat er andere familieleden zijn die weten van mijn gevoelens en foto’s van mij lieten zien aan andere familieleden. Zij wilde gewoon van mij weten wat er we of niet waar is. Als eerste bedankte ik haar dat ze het rechtstreeks aan mij vroeg. Dat waardeer ik meer dan dat mensen het alleen maar rondstrooien. haar uitgelegd van de genderdysforie en hoe de situatie op dit moment is. Het moment dat ik me er voor schaamde is eigenlijk al voorbij. Een lang verhaal kort, binnenkort gewoon lekker op de koffie bij mijn tante.