Uitgelicht

Genderdysforie

Wat is dat dan? Pfff zo moeilijk uit te leggen. Het is voor iedereen verschillend denk ik. Wat het dan voor mij is?

Voor mij bestaat de dysforie uit een depressief gevoel. Het gevoel niet meer verder te willen. Niet te kunnen ook. Zonder dat mensen nu in paniek raken wil ik aangeven wat het met mij doet. Het geen ik nu schrijf is dus geen reden om alarm te slaan, want gelukkig ben ik nog steeds goed bij kennis om het niet te doen.

De depressieve buien bestaan bij mij uit het gevoel niet verder te willen gaan. Sommige momenten is dat erg aanwezig. Wanneer ik aan het wandelen ben en over een viaduct over een snelweg loop….dan komt er bij mij een gedachte op dat dit wel een goede plek is om vanaf te springen. Of wanneer er een trein komt aan denderen. En wat denk je iedere keer dat ik mijn medicatie neem? Ook die kunnen me in een diepe slaap laten vallen. Zo diep dat ik voor altijd rust vind.

Nogmaals dit is niet wat ik zal doen. Ik ben te goed bij zinnen om te weten dat het allemaal geen oplossing is en dat ik mijn probleem bij anderen neer leg. Mijn gezin, die vrachtwagenchauffeur of de machinist. Maar het is wel hoe ik mij erg vaak voel. Het is dat gevoel wat mij diep ongelukkig maakt.

Dus als jij mij vraagt wat de genderdysforie voor mij is? Nu het voelt als de hel op sommige momenten.

Terugblik 2021

Wat een klote jaar was het. Dan kon je weer van alles dan weer niet. Veel mensen die thuis moesten werken. Dan denk ik toch aan al die meiden die zich thuis niet mogen uiten. Die stiekem hun momentjes moeten zien te vinden. Ga daar maar aanstaan als iedereen thuis is.

Wat voor mij persoonlijk een rot moment was, was toen ik hoorde dat een vriendin was overleden. Toen ik in een zwart gat zat, heeft zij mij haar luisterend oor gegeven. Samen aan de telefoon gezeten. Mede hierdoor klom ik er weer uit. Ellen ik ga je ook komend jaar weer missen.

Om toch ook positief te zijn in mijn persoonlijke overzicht. Gelukkig veel mooie momenten mogen mee maken. Die momenten dat mensen die dicht bij me staan me lieve berichten stuurden toen zij hoorden van mijn genderdysforie. Ik ben jullie allemaal erg dankbaar. Deze lieve berichten maakten dat ik opkrabbelde uit een dal.

En natuurlijk als laatste dank aan mijn lieve vrouw. Dank dat je me probeert te accepteren. Dat je samen met mij een weg wil vinden. Ik kan me niet voorstellen hoe ik zonder jou nog door zou kunnen.

Hopelijk wordt 2022 een mooier en beter jaar. Een jaar waarin we weer wat meer kunnen leven. Ik wens jullie allemaal een geweldig uiteinde en een gelukkig en vooral liefdevol 2022

Goede en slechte dagen

Nou wat een week weer. En we zijn net halverwege. Maandag lekker kunnen genieten van het (laatste) zonnetje, Maastricht, wijn en natuurlijk een echte Limbursche vlaai. Wat een top dag. Een dag dat ik merkte dat mijn zelfvertrouwen echt weer gegroeid was. Waar ik eerst nog mijn mobiel in de hand had als afleiding wanneer ik iemand tegemoet kwam lopen en zo dus geen contact hoefde te maken…nu zat de telefoon ver in in mijn tasje en groette ik alle mensen die ik tegenkwam. Kreeg ik rare blikken ofzo? Nee. Tenminste ik heb ze niet opgemerkt.

Een ouder echtpaar vroeg mij de weg. Ja kan dan niet doen of ik ze niet begrijp dus ik heb die oude mensen gewoon op weg geholpen. Zo goed als ik kon. Deze mensen keken niet raar op, deden niet ineens vreemd. Ja dat sterkte me natuurlijk enorm.

Onderweg naar huis kwam ik nog een buurvrouw tegen. Die had ik gelukkig vorige week op de hoogte gebracht, omdat ze ook een vriendin van ons. Dus ik wandel lekker naar huis vanaf het station en zij komt me tegemoet gefietst. Dus ik roep heey hoe is t. Totaal niet bij stil gestaan dat zij Renée nog niet eerder echt gezien had. Ja goed met jou ook? Ja hoor en weer door. Later nog app contact gehad. Ze vond me er geweldig uit zien zo. Ja das toch fijn om te horen.

Gisteravond een appje van mijn allerliefste. Ze was onderweg naar haar ouders, want zij waren door anderen ingelicht…en dat terwijl ik weken geleden al een bericht had gestuurd. Bleek dat zij dachten dat dat een grapje was haha nu weet ik dat ik soms wat vreemde humor kan hebben, maar zo erg 😂.

Mijn kids wilde graag mee naar dat gesprek. Het blijkt dat iemand de link naar dit blog rondstrooit onder familie en vrienden. En weet je dat mensen mijn blog vinden, het lezen en dus alles over mij komen te weten…ik vind het niet eens erg. Het moment dat ik het zo goed mogelijk verstopte is voorbij. Daarbij schrijf ik dit blog voor twee groepen mensen…voor me zelf als uitlaatklep en voor mensen in dezelfde positie. Maar het zomaar doorsturen naar iedereen zonder op enig moment ook maar eens te vragen aan mij hoe het dan eigenlijk gaat met mij? En als dat te eng is…ook mijn vrouw is er nog. Ook haar kun je vragen hoe het met haar is. Dat doen vrienden onderling toch? Dat maakt toch een band?

Maar helaas is er iemand die niet naar mij komt met vragen, maar alleen maar met anderen over mij praat. Blijkbaar ben ik dus belangrijk genoeg om te bespreken. Wie had dat ooit gedacht. Ik die ene persoon die maar een simpel leven leidde. Maar goed nu is het allemaal niet meer zo simpel en dan dus wel interessant genoeg.

Gelukkig heb ik lieve mensen om mij heen die de persoon nog steeds zien en niet alleen de ‘afwijking’ alleen de ‘stoornis’ zien. Maar echt geïnteresseerd zijn in mij als mens. En aan al die mensen zeg ik” Dank jullie allemaal. Zonder mensen die me konden accepteren met al mijn ‘gebreken’ was het allemaal hee anders gelopen met mij. Jullie hebben geen idee wat dat voor mij betekend.

Aan de mensen die me niet als dezelfde persoon kunnen zien…hoe dan ook blijf ik de zelfde persoon…alleen soms met een ander uiterlijk dan jullie altijd kenden. ja die stoere jongen, man is soms eerder een tough chick en dat is wie ik ben!

Mochten er mensen na aanleiding van deze blog vragen hebben aan of over mij…mijn telefoonnummer is vrijwel overal bekend en anders stuur hier een bericht en ik neem contact met je op.

Op bezoek

Ik moest jullie nog vertellen van afgelopen week. Ik had me voorgenomen om mijn dag weer lekker te nemen. Toen bleek een buurvrouw bij ons te zijn. Uit schaamte eigenlijk vooral boven gebleven. En ik weet dat ik me nergens voor hoef te schamen, maar soms wint dan die angst even. En het mooiste is dat zij weet van Renee.

Toen zij weg ging voelde ik me even zo ongemakkelijk waardoor ik niet eens gedag riep of zo. Aangezien zij niet alleen een buurvrouw is, maar ook écht een goede vriendin van ons is, voelde ik me een beetje rot hier over.

Ik appte haar mijn excuses voor mijn gedrag. Zij zei dat ik me niet druk hoefde te maken en dat ik gewoon gelukkig mag zijn. Zo kwam het in het gesprek of ze het erg vond als ik als vrouw even een bakkie kwam doen. Nou dat was geen probleem.

Ik mijn haar, make-up en kleding gecontroleerd en ja dat zat wel goed. Met gezonde spanning naar de buurvrouw gelopen. Ze had de deur al open staan. Wat ik weer erg lief vond. Ze dacht er blijkbaar over na dat ik het wel spannend zou kunnen vinden.

Bij binnenkomst was het eerste wat ze zei :”ja hoor ‘hij’ is een mooiere man dan ik!” Het ijs was voor mij meteen gebroken en ik heb haar een stevige knuffel gegeven en haar bedankt. We hebben heerlijk gewoon zitten kletsen onder het genot van een kopje thee. Over mijn gevoel, over mijn vrouw. Ze vertelde me dat ze altijd al een wat vrouwelijkere man had gevonden. Dat ik in mijn gezicht meer vrouwelijke trekjes heb los van de make-up. Voor mijn voelt dit vooral als een compliment. Vooral omdat ik dat zelf totaal niet zie.

Mijn outfit tijdens het bezoek.

Toen kwam haar zoon binnen. Ook zijn reacties was meteen:”je bent een mooiere vrouw dan mijn moeder!” Na een half uurtje kwam de vraag waarom ik eigenlijk als vrouw daar zat. Kijk dat waardeer ik dus echt. Mensen die het durven te vragen. Ik heb hem ook netjes uitgelegd waarom.

Na dit bezoek moest ik nog boodschappen doen. Dit had ik nog nooit als mezelf durven doen. Te veel personeel daar dat ik ken, maar aangezien nu eigenlijk alle voor mij belangrijke mensen weten van Renée beslist om nu toch gewoon nog lekker mezelf te blijven.

Dus ik weer even kijken. Het rokje was misschien wat te opvallend voor een eerste keer dus gewisseld voor een jeans en naar de lokale supermarkt. De dingen gepakt die ik nodig had en vooral zelfvertrouwen proberen uit te stralen. Geen enkele nare reactie of blik opgemerkt. Mensen dit voelt zo fijn.

Mijn winkel outfit

Al met al was het een hele fijn dag die me veel goed deed. Waren alle dagen maar al zo.

Wat een week

Wat een week zeg. Ik werd wakker na mijn werk. Zegt mijn vrouw ineens:”ik kreeg een bericht van mijn zus. Ze is via via op jouw foto’s gewezen.” Dan schrik je toch weer even. Want mijn directe familie wist nog niets van Renée.

Okee. Het eerst wat in mijn hoofd kwam was ojee mijn schoonouders. Hoe zouden die reageren als ze het horen. Mijn vrouw en ik hebben een gesprekje gehad en samen beslist dat ik heb zelf op de hoogte zou brengen. Om te voorkomen dat zij het ook van een ander zouden horen. Enige probleem was…ze waren op vakantie.

Uiteindelijk heb ik een brief geschreven. Het werd een heel verhaal waarin ik uitleg van de genderdysforie en hoe mijn vrouw er in staan. Dit aan mijn vrouw laten lezen. Onze oudste wilde ook graag meedenken en die ls de brief ook. Zijn antwoord was:”en je mag er ook inzetten dat het weten en je volledig supporten. “. Nou dan krijg ik echt wel een brok in mijn keel.

Nadat we alle drie beslist hadden dat dit een goede brief was die alles goed uitlegde deze verzonden via whatsapp. Niet ideaal maar ja wilde echt voorkomen dat het via via bij hen kwam. . Het antwoord dat ik kreeg? “Okee, succes. “ Dat was even slikken. Hoe werd dit bedoeld. Volgens mijn vrouw moest het waarschijnlijk gewoon even bezinken. Nu een aantal dagen later lijkt alles gewoon goed te gaan.

Dus weer even rust in het hoofd. Mijn vrouw zei al tegen mij dat ik rustig aan moest doen. Ik had nu geen geheimen meer voor de mensen waar ik echt om geef en dat klopt. En nu kan ik voor mijn gevoel weer een stap verder. Hoef minder voorzichtig te zijn. De belangrijkste mensen weten het.

Dus al met al een spannende week geweest. Maar tot nu toe erg blij met de uitkomst.

Heerlijke dag

Weer een heerlijke dag mogen beleven. Het begon eigenlijk al op het station. Waar het meisje achter de kassa van de kiosk he-le-maal weg was van mijn haren en jurk. Ze vond het een geweldige stijl. Zulke complimentjes geven je zelfvertrouwen toch echt wel een boost.

Daarna lekker met de trein naar Eindhoven gereisd. Een beetje gaan windowshoppen. Geen echt plannen om ook iets te kopen daar ik toch al een aardige garderobe heb. Totdat ik een winkel in kwam en gewoon naar een kledingrek getrokken werd. Daar hing zo’n leuke rok. Een leuk topje erbij gezocht en mee naar de paskamer.

Dat had ik dus beter niet kunnen doen. Was direct op slag verliefd hihi

Niet op de sneakers letten

Even overlegd met mijn liefste. Ik had haar namelijk beloofd niets meer te kopen, maar dit vond ik echt zo super leuk!!! En voor ik het wist stond ik dit setje af te rekenen.

Daarna direct terug naar de paskamer gelopen en het setje aan gedaan en mijn weg vervolgd door de stad.

Nog een lekker wijntje genomen op een terras en een spiegel gekocht voor de vrouw. Uiteindelijk kwam ik op het station en stapte weer in de trein terug naar Den Bosch. Toen mijn vrouw mij een berichtje stuurde of ik nog wat mee kan nemen van een winkeltje. Ja tuurlijk regel ik dat.

Toen kwam het idee…waar ga ik dat halen. Uiteindelijk beslist om dan gewoon naar het winkelcentrum in onze wijk te gaan. Dit was wel echt spannend. Wie ga ik er tegen komen, gaan ze me herkennen en nog belangrijker…hoe gaan ze reageren….

Naar de betreffende winkel gegaan, niets gebeurd. Tijdens het afrekenen weer heerlijk ‘mevrouw’ genoemd door de jongen achter de kassa. Nou mijn dag kon niet meer stuk.

Daarna weer lekker naar huis gewandeld en ook maar meteen even het slot behandeld zodat ie weer beter werkt. Toen was het weer tijd om om te kleden en te douchen.

Wat blijft zijn weer de herinneringen en de foto’s 😊

In de avond kreeg ik nog een appje van een tante van mij. Ze vertelde dat er andere familieleden zijn die weten van mijn gevoelens en foto’s van mij lieten zien aan andere familieleden. Zij wilde gewoon van mij weten wat er we of niet waar is. Als eerste bedankte ik haar dat ze het rechtstreeks aan mij vroeg. Dat waardeer ik meer dan dat mensen het alleen maar rondstrooien. haar uitgelegd van de genderdysforie en hoe de situatie op dit moment is. Het moment dat ik me er voor schaamde is eigenlijk al voorbij. Een lang verhaal kort, binnenkort gewoon lekker op de koffie bij mijn tante.

Nieuwe look

Wat een heerlijke dag heb ik weer achter de rug. Lekker mezelf kunnen zijn. En lekker wezen shoppen. Had nog wat dingen op mijn verlanglijstje staan en die nu toch maar gehaald.

Eerst naar Waalwijk gegaan. Waarom Waalwijk? Nou daar heb je een van Haren winkel die veel meer XXL maten heeft staan hihi. Dus daar naar hartelust kunnen passen en met een paar leuke stoere boots uit de strijd gekomen.

Selfie van mijn outfit

Daarna lekker even op een terrasje wat zitten drinken. Is een spannend maar fijn moment. Spannend omdat je niet weet hoe het personeel op je reageert. Maar ook nu weer was het super vriendelijk. Echte lieve meiden waren het.

Daarna nog even de lokale C&A in gedoken en met een nieuwe nachtjapon er weer uit gelopen. Daarna nog even bij de action geweest voor een leuk tasje en damesportemonneetje en meteen eens valse wimpers mee genomen. Wil ik toch eens proberen.

Maar het mooiste was toch wel mijn nieuwe look. Voelde me geweldig. Kon elke dag maar zo zijn. Maar goed dingen gaan nu zoals ze gaan en daar mag ik al helemaal niet over klagen.

Kan alleen maar hopen dat elke persoon als ik een partner heeft die haar zo steunt als ik mag ervaren.

Dagje Amsterdam

Ben voor de verandering maar eens ergens anders naar toe gegaan. Met de trein naar Amsterdam. Wel zo relaxed, want zo hoef je geen parkeerplek te zoeken.

Daar aangekomen richting de Dam gewandeld. Onderweg ving ik nog iets op van twee ‘heren’ die me blijkbaar toch wel een ‘duifje’ vonden. Maar niet op gereageerd. Dar soort reacties hoeven sowieso niet van mij.

Op de Dam even een wijntje op het terras gedaan. Heel lekker wijntje, maar ook we prijzig hihi. Toch wel fijn dat ik daar gewoon kom zitten zonder rare blikken ofzo.

Hier na lekker rond gaan wandelen. Winkeltje in winkeltje uit. Ook nog even bij Back Stage geweest. Daar verkopen ze alles op make-up gebied voor onder anderen transvrouwen. Daar een speciale concealer gehaald die de baardlijn beter camoufleert. Nu nog uitproberen hoe het precies moet hihi

Hierna nog lekker ff rond gewandeld. Wat me wel op viel is hoeveel mensen, vooral mannen, naar mijn benen gluurde. Natuurlijk is dat dan wel weer een compliment hahaha. Maar nogmaals dat hoeft allemaal niet haha

Daarna weer lekker naar huis gereisd met de trein. Mooie grote bos bloemen mee naar huis voor mijn liefste. Was een heerlijke dag weer.

Dagje aan het strand

Omdat ik gisteren toch in de buurt van het strand moest zijn, besloot ik om lekker in mijn jurkje die kant op te gaan. Nadat ik me mooi opgemaakt had, stapte ik in de trein. Ik moest eerst een fiets ophalen bij een winkel.

Ik kwam daar aan als vrouw en vertelde dat ik een afspraak had om een fiets op te halen. De jongen in de winkel controleerde de afspraak en vroeg om mijn ID. Oeps, daar had ik we even over nagedacht en ik had voor de zekerheid ook mijn transgender ID pas meegenomen.

Ik pakte mijn ID bewijs en legde deze op de toonbank. Ik vertelde de jongen maar direct dat ik transgender ben en dat er daarom nog een man op het ID bewijs staat. De jongen reageerde alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, wat het natuurlijk eigenlijk ook zou moeten zijn. Hij zei:”Och met die mondkapjes zie je dat toch niet. “ wauw wat was dat fijn. Iemand vertellen wat je voelt en dat die zo luchtig reageert. Vond het even spannend, maar hierna kom ik de hele wereld aan.

Daarna door die grote stad richting het strand gefietst. Heerlijk de wind en zon op je blote benen voelen. Het gewapper van een jurk. Je kan je toch niet voorstellen dat vrouwen geen jurk zouden willen dragen hihi

Aangekomen op het strand lekker de schoentjes uit en met de rood gelakte teennagels door het heerlijke warme zand naar de zee lopen. Bij het toiletbezoek gewoon zonder gedoe gebruik kunnen maken van het damestoilet en natuurlijk even de make up nakijken.

Even de make up nakijken op het damestoilet.
Lekker door het water en zand lopen.

Na een uurtje of anderhalf genoten te hebben, weer richting het station gefietst en weer met de trein naar huis gereisd.

Vanaf het station weer lekker terug gelopen door mijn eigen stad en wijk. Door het appartementencomplex naar huis. Blijft altijd spannend, maar omdat ik niet bang hoef te zijn dat mensen me herkennen hoef ik daar geen zorgen over te maken.

Kortom…het was een heerlijke dag waar ik lekker veel energie aan op gedaan heb.

Feelings

Ja, hoe gaat nu eigenlijk met mij? De ene dag is die vraag makkelijker te beantwoorden dan de andere dag. Sommige dagen kabbelt het gewoon door. Andere dagen voelt het voor mij als één groot drama. En wat dat gevoel dan triggert. Geen idee.

Afgelopen week voor mijn werk een aantal dagen in een hotel moeten/mogen verblijven. Moeten, want er was (vrijwel) geen openbaar vervoer. Mogen, want het gaf me ook lekker de ruimte om heerlijk te kunnen kleden als mijzelf. Drie dagen in een jurk kunnen doorbrengen. Wat een genot, wat een geluk. Helaas kwam daar steeds weer dat moment dat ik de make-up moest verwijderen, de pruik af moest zetten en de jurk terug in de kast moest hangen. De pumps uit en weer als de man die iedereen nog wel kent op t werk de deur uit te gaan.

Heerlijk mijzelf

Die momenten vielen me zo super zwaar. Toch ben ik tegelijkertijd echt een bofkont dat ik deze momenten heb. Dat ik dit kan doen zonder dat ik me in allerlei bochten moet wringen om de waarheid te verhullen. Ik kan gelukkig eerlijk tegen mijn grote liefde zeggen dat ik me gekleed en opgemaakt heb.

Toch heb ik vaak het gevoel dat ik echt zo graag gekend wil worden als Renée, gewoon een vrouw die niet op wil vallen. Niet anders wil zijn. Die gewoon haar zelf wil zijn. Hopelijk komt dat moment ooit nog. Ik denk het wel. Hopelijk gaat die beslissing dan niet gepaard met teveel negatieve consequenties.

Tot die tijd geniet van die paar kleine momentjes en probeer ik het hoofd boven water te houden.

Reneé’s dagje uit

Wauw wat heb ik pas een heerlijke dag gehad. Ik was zo toe aan een moment mezelf zijn. en aangezien ik met mijn liefste heb afgesproken die momenten aan te geven had ik alle moed verzameld en haar verteld dat ik dat nodig had en dat ik er op uit ging. Dat blijft lastig. Ik weet dat ik haar dan een soort pijn doe, maar ik weet ook dat ik die momenten zo hard nodig heb.

Het mooiste was haar reactie hier op. “Is goed. Kijk je wel uit?” Wat voelde dat fijn. Dat ik dit gewoon kan doen, zonder ‘gedoe’. Zoals ik eerder heb gezegd. Ik heb een vrouw uit duizenden. En daarom ook dat we samen kijken hoe we dit aan kunnen. En hoe de toekomst eruit gaat zien weet niemand natuurlijk.

Dus nadat ik me outfit en make-up op orde had, op de fiets naar het station gegaan. Wat was het spannend om zo de deur uit te stappen, het trappenhuis door naar de fiets en dan door de straten naar de trein. op naar Eindhoven.

Alleen dat vermaledijde mondkapje hihi

Ik ben uiteindelijk lekker wezen shoppen in het Eindhovense. Dit omdat ik maar weinig mensen ken op zich in Eindhoven en dat voelde veilig voor mij en ook voor mijn liefste. Daar wat wezen kijken voor truien. Die had ik nog niet zoveel en met mijn werk waar het soms aardig koud kan zijn, zijn die vaak onmisbaar hahaha. Via whatsapp met mijn liefste een beetje kunnen zoeken naar leuke truien.

Sommige werden het wel sommige niet.

Toen werd het tijd om weer terug te gaan naar de trein. Zit ik op de trein te wachten trek ik dat mondkapje stuk. Zucht. Heb ik weer. Dus ik probeer het maar een beetje te knopen, komt er een oude man naar me toe. “Moet je een nieuw mondkapje hebben vrouwke?” wauw wat lief en wat voelde het goed dat hij me als vrouw zag. Dat was wel echt een euforisch gevoel wat ik niet goed kan uitleggen.

Heerlijk mijzelf weer

En dan kom je thuis. Weer door het trappenhuis naar boven, wat een spannend moment is dat.

Al met al was deze dag heerlijk. Dat ik me niet druk hoefde te maken, en dat ik van mijn liefste zoveel ruimte kreeg. Dit gaat zeker vaker gebeuren. Kan daar zeker aan wennen hihi