Goede en slechte dagen

Nou wat een week weer. En we zijn net halverwege. Maandag lekker kunnen genieten van het (laatste) zonnetje, Maastricht, wijn en natuurlijk een echte Limbursche vlaai. Wat een top dag. Een dag dat ik merkte dat mijn zelfvertrouwen echt weer gegroeid was. Waar ik eerst nog mijn mobiel in de hand had als afleiding wanneer ik iemand tegemoet kwam lopen en zo dus geen contact hoefde te maken…nu zat de telefoon ver in in mijn tasje en groette ik alle mensen die ik tegenkwam. Kreeg ik rare blikken ofzo? Nee. Tenminste ik heb ze niet opgemerkt.

Een ouder echtpaar vroeg mij de weg. Ja kan dan niet doen of ik ze niet begrijp dus ik heb die oude mensen gewoon op weg geholpen. Zo goed als ik kon. Deze mensen keken niet raar op, deden niet ineens vreemd. Ja dat sterkte me natuurlijk enorm.

Onderweg naar huis kwam ik nog een buurvrouw tegen. Die had ik gelukkig vorige week op de hoogte gebracht, omdat ze ook een vriendin van ons. Dus ik wandel lekker naar huis vanaf het station en zij komt me tegemoet gefietst. Dus ik roep heey hoe is t. Totaal niet bij stil gestaan dat zij Renée nog niet eerder echt gezien had. Ja goed met jou ook? Ja hoor en weer door. Later nog app contact gehad. Ze vond me er geweldig uit zien zo. Ja das toch fijn om te horen.

Gisteravond een appje van mijn allerliefste. Ze was onderweg naar haar ouders, want zij waren door anderen ingelicht…en dat terwijl ik weken geleden al een bericht had gestuurd. Bleek dat zij dachten dat dat een grapje was haha nu weet ik dat ik soms wat vreemde humor kan hebben, maar zo erg 😂.

Mijn kids wilde graag mee naar dat gesprek. Het blijkt dat iemand de link naar dit blog rondstrooit onder familie en vrienden. En weet je dat mensen mijn blog vinden, het lezen en dus alles over mij komen te weten…ik vind het niet eens erg. Het moment dat ik het zo goed mogelijk verstopte is voorbij. Daarbij schrijf ik dit blog voor twee groepen mensen…voor me zelf als uitlaatklep en voor mensen in dezelfde positie. Maar het zomaar doorsturen naar iedereen zonder op enig moment ook maar eens te vragen aan mij hoe het dan eigenlijk gaat met mij? En als dat te eng is…ook mijn vrouw is er nog. Ook haar kun je vragen hoe het met haar is. Dat doen vrienden onderling toch? Dat maakt toch een band?

Maar helaas is er iemand die niet naar mij komt met vragen, maar alleen maar met anderen over mij praat. Blijkbaar ben ik dus belangrijk genoeg om te bespreken. Wie had dat ooit gedacht. Ik die ene persoon die maar een simpel leven leidde. Maar goed nu is het allemaal niet meer zo simpel en dan dus wel interessant genoeg.

Gelukkig heb ik lieve mensen om mij heen die de persoon nog steeds zien en niet alleen de ‘afwijking’ alleen de ‘stoornis’ zien. Maar echt geïnteresseerd zijn in mij als mens. En aan al die mensen zeg ik” Dank jullie allemaal. Zonder mensen die me konden accepteren met al mijn ‘gebreken’ was het allemaal hee anders gelopen met mij. Jullie hebben geen idee wat dat voor mij betekend.

Aan de mensen die me niet als dezelfde persoon kunnen zien…hoe dan ook blijf ik de zelfde persoon…alleen soms met een ander uiterlijk dan jullie altijd kenden. ja die stoere jongen, man is soms eerder een tough chick en dat is wie ik ben!

Mochten er mensen na aanleiding van deze blog vragen hebben aan of over mij…mijn telefoonnummer is vrijwel overal bekend en anders stuur hier een bericht en ik neem contact met je op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s