Welkom.

Hoi allemaal,

Ik ben een transgender. Zo dat is eruit. Het heeft een tijdje geduurd voordat ik dat voor mij zelf kon accepteren.

Inmiddels ben ik ruim een jaar in behandeling bij het genderteam van Compass GGZ. Zij hebben mij geholpen met mijn zoektocht wie ik ben. Wie ben ik nu eigenlijk?

Jarenlang dacht ik dat ik een ‘gewone’ man was. Getrouwd met de liefste vrouw op deze wereld. Samen drie kinderen. En ja ik had al jaren een geheim voor haar. Ik droeg soms vrouwenkleding. Dacht altijd een gekke fetisj van mij en stopte het net zo vaak weer weg.

Toch kwam het iedere keer terug. En iedere keer was het heftiger en ging ik er verder in. En op een dag…stond daar een vrouw in die spiegel. Ik zag haar en wat keek ze gelukkig. En wat was ze mooi. Ze straalde. Ik ging er steeds verder mee en experimenteerde er verder mee.

Toen kwam daar de dag dat mijn grote liefde achter mijn geheim kwam. Misschien wel bewust was ik onvoorzichtig geworden. En ja wat doe je dan. Uiteindelijk opgebiecht dat die kleding inderdaad van mij is. Die make up. En toen verwachtte ik de woorden en nu weg…..maar dat gebeurde niet. Ze wilde me zelfs de ruimte geven. Proberen te begrijpen. ze was niet boos. Eerder verdrietig dat ik dit al die jaren alleen met me had meegesleept. Nu snapte ze waar mijn boze buien vandaan kwamen. Die buien die onverklaarbaar waren.

Ze vond dat ik goede hulp moest zoeken. Van een psycholoog die wist wat het in hield. Dus zo kwam ik bij het genderteam terecht. Daar ben ik samen mee op zoek gegaan naar mijzelf. Wie ben ik, wat voel ik en vooral wat heb ik. Dan komt die diagnose:GENDERDYSFORIE. Die hakte erin. Ik had ineens een naam voor mijn gevoelens.

Inmiddels veel gepraat met mijn psychologen over wat ik het liefste zou willen. Maar ook over mijn angsten. Mijn grote liefde voor mijn mooie vrouw. Ook over mijn angst om mijn gevoelens te uiten over mijzelf naar mijn vrouw. Dat laatste lukt me niet altijd makkelijk. Zo bang om dingen verkeerd te zeggen.

Inmiddels mijn eerste gesprek samen met mijn vrouw gehad. Daar is duidelijk geworden dat ze me zal steunen als ik de keus maak om als vrouw door te gaan. Enige maar: niet als partners. Ze wil niet met een vrouw leven. Auw. Ja tuurlijk begrijp ik haar standpunt. En ja ik snap haar gevoelens voor 1000%.

Toch zegt mijn lijf dat ik een keus moet gaan maken. Toch blijft het voelen als kiezen tussen twee kwaden. Gelukkiger met mijzelf, maar zonder de liefde van mijn leven. Of genoegen nemen met soms mezelf kunnen uiten, met alle lichamelijke klachten die ik daar door ervaar, maar wel gelukkig met mijn lieve vrouw.

Die stap…ik weet het niet. Kan niet kiezen. Maakt me soms wel erg depressief. Geen idee wat ik er tegen moet doen. Wat ik kan doen om de moed te verzamelen om de knoop door te hakken.

Waarom ik dit op schrijf? Ik kan alleen maar hopen dat anderen zoals ik hier steun uit kunnen halen.

6 gedachten over “Welkom.

    1. Ik schrijf mijn verhaal om van me af te schrijven, maar ook om andere meiden zoals ik een hart onder de riem te steken. Je bent niet alleen! Dus het is fijn om te horen dat je jezelf er zo in herkent 💋

      Like

  1. Lieve Renee, allereerst heel veel moed en zelfvertrouwen toegewenst. Je bent dapper. Je verhaal is voor mij zeer herkenbaar, ik wilde dat ik de moed had om ook volgende stappen te zetten. Je hebt het prachtig beschreven. We spraken samen al over die enorm drang in ons lichaam. Hoe bijzonder is dat toch.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s